SCHETSJES

Schetsjes. Ik zal er duizenden gemaakt hebben in mijn leven. Er is maar een dunne scheidslijn tussen schetsen en tekenen. Soms is hoe je het benoemt alleen maar afhankelijk van waar de tekening/schets gemaakt is. In een tekenblok of bijvoorbeeld een oude agenda noem ik het een schets. Op een fraai vel papier noem ik het al snel een tekening.

Maar er is één onderscheid dat wel makkelijk te maken valt. Voor een schets neem ik meestal niet meer dan 10 minuten de tijd. Die tijdslimiet heb ik aan mijn hondje Maya te danken. Meestal als we gingen wandelen nam ik een klein schetsboekje mee. En waar mij dan de inspiratie overviel, zal ik maar zeggen, hielden wij halt en trok ik mijn potlood en schetsboek tevoorschijn.

Maya had veel fijne eigenschappen ze was erg aanhankelijk, buitengewoon communicatief, ondeugend en humoristisch – ze kon echt een lachend gezicht trekken als ze, als ik haar wilde aanlijnen, steeds op het laatste moment wegrende om mij vanaf een meter of 10 even lekker uit te lachen, om daarna zogenaamd braaf weer terug te komen, waarop het spelletje opnieuw begon – maar één ding was ze niet: cultuurgevoelig. Oponthoud tijdens de wandeling was een onzinnige vorm van ledigheid voor haar. Na meestal een minuut of vijf begon ze dan een beetje te dribbelen, en begon mij dan aan te stoten met haar neus, of iets steviger, met haar pootje. Na max. 10 minuten had ze het wel gehad met mij, en sprong ze gewoon zo hoog mogelijk tegen mij op.

Maar natuurlijk had ik af en toe ook een gezonde dosis schijt. Wie is hier tenslotte de baas, nietwaar? Dus op een dag had ik mijn aquarelspullen meegenomen en zette mij neder aan een picknickbank. Zelfde verhaal natuurlijk, maar mijn gezonde dosis schijt won het van het ongeduld van Maya. Dacht ik. Na 10 minuten sprong mevrouw op de bank, daarna op de tafel, en ging ostentatief met haar kont middenin mijn natte tekening zitten.

En aldus heb ik geleerd om heel snel met mijn potlood over het papier te bewegen.